باور ما و اینترنت

در اهدای جوایز اسکار سال 2008 زمانیکه خانم کیت وینسنت برای گرفتن جایزه بهترین بازیگر نقش زن به روی سن رفت برای تشکر و تقدیر از همسرش جمله ای گفت که شاید بتوان آن را یک پیام فمینیستی تلقی کرد. کیت وینسنت از شوهرش بدین خاطر تشکر کرد که او را همانطور که هست دوست دارد نه آنگونه که خودش می خواهد.
سال گذشته شبی در یک ضیافت شام که در جمع همکاران دانشگاهی ام بودم یکی از همکاران مرد کنار من با چهره ای بشاش بنا به دوستی و صمیمیتی که بین ما وجود دارد از یکی از همکاران خانم که دقیقا روبروی من و او نشسته بود پرسید «خیلی وقته از شما ایمیلی نداشتم!» من این جمله را صرفا به نشانه حسن نیت همکار مردم تلقی کردم. لازم می دانم خدمت شما عرض کنم سالهاست که برخی از ما همکاران ایمیل های دوستانه به همدیگر می دهیم. این ایمیل ها صرفا موضوعات جالب فرهنگی، اجتماعی و گاهی اوقات سیاسی است. (بعنوان مثال بنده بارها برخی از مطالب جالب شما را برای دوستانم ایمیل کردم.)
اما به محض گفتن این جمله همکار خانم که در کنار شوهرش نشسته بود در یک لحظه جا خورد و تغییر نا محسوسی که در چهره اش پیدا شد از نگاه من پنهان نماند. این لحظه بارها در ذهنم تداعی شد چرا که اثبات حقیقتی بود. سالهاست که فعالان حقوق زن بدنبال به رسمیت شناساندن جایگاه زن هستند. تلاش می کنند تا ساختار مردانه ای که در تعریف از زن بکار می رود را بی ارزش و اعتبار جلوه دهند تا یک وجود مستقل برای زن خلق کنند. وجودی که بر ارزش ها و اعتقادات زنانه استوار باشد. و به قول کیت وینسنت آنگونه باشم که هستم نه انگونه که دنیای مردانه از من انتظار دارد.
نکته جالب اینجاست که این خانم و همسرشان هر دو فارغ التحصیل رشته ادبیات انگلیسی هستند و قطعا هر دو با عقاید فمینیست های مطرح دنیا نظیر ایریگاری، سیکسو، کریستوا، اسپیواک و غیره آشنا هستند. شاید هم پایان نامه این خانم بر مبنای نظریه های فمینیستی یکی از این نظریه پردازان بوده باشد اما واقعیت امر این است که خودمان هم به قول ویرجینیا وولف همچنان می بایست در دنیای «زن بودن خودمان» اسیر باشیم. چراکه بهمریختگی لحظه ای این خانم گواه واقعیت موجود است. بقول شما دنیای غرب با رشد فکری، اقتصادی به لزوم داشتن آزادی های بیشتری رسید من جمله داشتن دوست های جنس مخالف با وجود تاهل. حالا دوستی های اینترنتی و عضو شدن در سایت هایی نظیر فیس بوک برای افراد جامعه ای نظیر جامعه ما و در میان قشر تحصیل کرده چه معنایی می تواند داشته باشد وقتی هنوز تعریف سنتی زنانه و مردانه حاکم است. دیگر عضو فیس بوک شدن و ایمیل دوستانه دادن چه معنایی می تواند داشته باشد جز به نوعی گرفتار شدن در توهم روشنفکری.

مهرناز جان

متاسفانه لینکی تو یادداشتت ثبت نشده بود! لطفا دوباره بفرستشون

مریم عزیز

امیدوارم بزودی فضایی پیش بیاد که بتونیم از جنبه های مختلف به این بحث ها بپردازیم…الان تا بحث حق رای را پیش بیاریم دوستان-به حق- اعتراض میکنند که در این مملکت مردهاش هم حق رای ندارند چه برسه به زن ها…و امان از اون حقوقی که “مردهاش هم” ندارند پس باید درموردش سکوت کرد

خوشحال شدم اینجا دیدمت

پاینده و پوینده باشی 

دیدم تو وقت نداری بیای پیشم منم
اخرین پست وبلاگمو برداشتم اومدم !
جالبه درد زنهای اسیای شرقی اینقدر به هم شبیه مگه نه؟
قبول دارم شرایط آن چنان با مرگ روح و اندیشه زن قرین شده که به تب راضی شده ایم خیلی از ماها برامون کلی کلاسه که هستند جاهایی که حق رای که هیچ … از نعمت رانندگی در ملا عام و پوشیدن شلوار!!! هم برخوردار نیستند بانوان عزیز باید خودشون با عزت و احترام برن برای همسر محترم خواستگاری و حجله هم بیارایند؟!!! اما گل مریم با اینکه حق رای میوه ای که دیگری کاشته و طبق معمول قانون پدر سالانه ما به بهترین نحو داره ازش بهره میبره و هنوز با ساختار سنتی جوامعی همچون ایران کاملا سازگار نیست ، اما همچنان باید پذیرفت که عامل بسیار مهمی در کنش سیاسی دختران وزنان جوان ماست. انگیزه بسیار مهمی که من وتو را وا میداشت با زنان مسن و پای ثابت جلسه های روضه هم کلام بشیم ودر پی اقناع انها بر بیایم.من معتقدم حق رای مهمه خیلی مهمتر از “یک چیز خاص”حتی… روزهای شاد قبل از انتخابات را هنوز به یاد داریم با اینکه از مطالباتمون دم میزدیم اما براستی باور کردیم که باید کنار هم به عنوان یک ایرانی تغییر را ایجاد کنیم ، این کنش بینظیر سیاسی که در نطفه خفه شد ناشی از همین حق بود.
ببخش از اینکه طولانی شد.